Er leeft een trend om met jonge mensen te willen werken. Die komen met frisse ideeën en zijn goedkoper. En ze zijn ‘vormbaar’. Er is ook veel voor te zeggen hen een kans te willen geven. De ouderen echter hebben iets wat de jeugd (nog) niet heeft.

Een schat aan ervaring en inzicht maakt de professionals ‘op leeftijd’ waardevol. Zij laten zich niet meer gek maken en weten direct voor welk probleem welke oplossing moet komen.

Iedereen moet ergens beginnen, zeker de jongere professional die de arbeidsmarkt nog moet ontdekken. Toch kan het goed zijn om de oudere niet af te serveren bij reorganisaties vanwege kostenbesparing. Dat kan uiteindelijk duurkoop zijn.

Bovenstaand is een vrijwel woord voor woord samenvatting van een discussie waar ik bij stond. Ik was aan het werk bij een grote organisatie waar ervaren en langdurige medewerkers jarenlang hun uiterste best doen. Omdat het er ‘rommelt’ en er geruchten gonzen over beperking van contractverlenging ging het gesprek over kapitaalvernieting. Namelijk het mogelijk weg laten vloeien van kostbaar arbeidskapitaal.

Ik moest aan mijn eigen vak als fotograaf denken. Iemand grapte laatst, tijdens een huwelijk, ‘wordt jij niet te oud voor dit vak?’ Ik lachte: ‘welnee, het wordt elke keer mooier. Ik gebruik elke ervaring als cumulatief kapitaal om het steeds nog een stukje beter te maken’.

Eer aan de ouderen dus. Lof voor de jeugd, dat zeker. Zij kunnen alle hulp gebruiken, en mijn deur staat altijd open.