Een administratief medewerkster in een stadje in de VS met een onopvallend leven overleed op hoogbejaarde leeftijd. Ze woonde in een bescheiden flatje, genoot van kleine dingen en had veel vrienden. Haar omgeving, inclusief haar familie, stond perplex toen de dame de kerk miljoenen dollars naliet. Ze had een prima leven, maar deed tegelijk iets slims. Ze ging nooit boven haar stand leven, en had op jonge leeftijd geleerd hoe ze haar geld slim kon sparen en beleggen. En er dan nooit meer aan te komen.

Vooral tweeverdieners komen in de verleiding om groter te gaan leven. Groter huis, dikkere auto, meer vakanties. Omdat het kan. En we hebben het verdiend, toch? Toch zijn zij vaak armer dan mensen die hun leefstijl niet aanpassen aan toegenomen inkomen. Wat we wel eens vergeten zijn de kosten van het grotere leven, die stijgen namelijk synchroon met de nieuwe leefstijl. En de weg terug naar minder is dan vaak moeilijk.

Morgan Housel legt uit in zijn toegankelijke ‘De Psychologie van Geld’ dat het opbouwen van vermogen weinig te maken heeft met je inkomen, en veel met het percentage dat je niet uitgeeft. Een hulpmiddel is dat we eigenlijk allemaal wel weten dat het genot van de zaak vaak eindigt vrij snelt nadat we het hebben aangeschaft. We zijn er aan gewend en dan willen we weer wat nieuws.

Housel’s boek zit boordevol tips en ideeën die ons helpen om anders te kijken naar echte vrijheid. Dat geeft volgens hem, en ik deel zijn mening, meer controle over je tijd en opties en dat is een van de ‘waardevolste valuta’s ter wereld.’