Vandaag ben ik 65 jaar geworden. Toen ik jong was vond ik dat stokoud. Ik begin er nu achter te komen welk geheim de oudjes bewaren.

Vanaf dat ik mij iets kan herinneren leek een dag een eeuwigheid. De zorgeloze zomermaanden in mijn tienerjaren duurden minstens een jaar. Toen begon het echte leven met werken en verantwoordelijkheden. De weken en vervolgens de jaren vlogen voorbij.

En dan ben je opeens 65 en begin je te snappen waarom de wijze ouderen ons daar niet voor waarschuwen. Ja, je hoort ze wel eens zeggen; “waar blijft de tijd”. Maar wat ze echt hadden kunnen doen is hun goed bewaarde geheim met de jonge garde delen.

En dat zou kunnen zijn: “Wacht niet met het doen van dingen waar je bang voor bent. Ga voor je droom, want voor je het weet zit je vastgeroest in het leven zelf met een hypotheek en duizend verplichtingen. Soms in een baan die je niet eens zo leuk vindt om het allemaal te bekostigen.”

En ja, het is waar. De tijd lijkt als een zandloper steeds sneller te gaan. Ik heb het geluk gehad tegen een paar inspirerende mentoren aan te lopen. Hierdoor heb ik de moed gehad op een paar cruciale momenten een andere weg te kiezen.

Het blijft echter op elk moment in ons leven mogelijk moedig te zijn. Hoe eerder hoe beter, als we de oudjes mogen geloven die het geheim kennen. En dat met ons delen.