Een jong vrouw stak haar hand op tijdens een lezing/workshop over uitstel- en afstelgedrag. En wat daaraan te doen is. Zij vroeg: “is het een idee om te doen alsof dit jaar het laatste jaar van mijn leven is?”

De bevlogen coach antwoordde dat dit goed kan werken. Bijzaken vallen weg en alleen hoofdzaken krijgen aandacht. Hij waarschuwde echter dat de mens dit niet zo goed kan. We kunnen en willen ons dit namelijk niet voorstellen. We denken allemaal dat we oud worden en een vroegtijdig einde komt niet in ons op. Totdat we ziek worden, en zelfs dan is het lastig los te laten wat er niet toe doet.

Hij gaf wel aan dat je dit mondjesmaat elke ochtend kunt visualiseren, zonder teveel druk op jezelf. Je kunt vragen: “Stel dat 2026 mijn laatste jaar is, zou ik dit dan vanmiddag gaan doen? Of zou ik me druk maken over wat die persoon tegen mij zei? Of zou niet niet wat harder nadenken over of ik mijn werk wel op deze manier wil blijven doen en kan dat niet anders?”

Hij gaf mee, dat hoe vaker je dit doet, het stellen van die kleine meditatieve vragen over de zin en onzin van dingen, hoe beter je in staat wordt om juiste beslissingen te nemen. Het is echt oefening baart kunst. Het begint bij het je voorstellen van hoe een toekomstige situatie eruit ziet. Zelfs Nostradamus kon ondanks zijn glazen bol niet in de toekomst kijken. We kunnen deze wel vormgeven door visualisatie en er dan voor te gaan.