De stoicijnse filosofen namen 2000 jaar geleden al waar dat veel mensen rijdom en roem nastreven.

Volgens hen is de voornaamste reden om rijker te worden dat men zich kan onderscheiden van anderen.  Doordat we dingen kunnen kopen en doen laten we zien dat we het goed voor elkaar hebben en kijken anderen naar ons op.  Daarnaast onderscheidt de mens zich van de dieren dat we nooit genoeg lijken te hebben en bang voor tekort zijn. Even kort door de bocht natuurlijk.

Een slimme student merkte op dat je dit kunt bewijzen als iemand alleen op een onbewoond eiland zou leven. De wens om een grotere villa,  een sneller paard of luxueuzer rijtuig te bezitten valt dan weg. Omdat niemand het kan zien.

Rijkdom kan ons tot op zekere hoogte behoeden voor ongemak en wel degelijk plezier geven. Musonius observeerde dat het niet nodig hebben van rijdom meer waard is dan de rijkdom zelf. Hij zag toen al dat de meeste welvarende mensen niet echt of echt niet gelukkig waren.

Volgens de stoicijnen zijn roem en rijkdom niet de moeite om naar te streven als het primaire doel is om te stijgen op de maatschappelijke ladder. Er is niets mis met welvarend leven. Als het motief en de oorzaak van de welvaart maar juist zijn.