Gisteravond werd rond 8 uur aangebeld. Een jonge vriendelijke vrouw met badge komt al snel tot de kern: of ik donateur van Greenpeace wil worden. Ben geen voorstander van aan de deur persoonsgegevens afstaan. Dit keer ging ik erop in omdat het gesprek al meteen over het wereldwijde plasticprobleem ging. Dat raakte een snaar.

De VN Plastictop was schandelijk aan het mislukken en ik wist dat ik Juliette niet met lege handen kon wegsturen. Elke week eten we een creditcard aan plastic (5 gram) en 91% van alle plastic ooit geproduceerd wordt nooit gerecycled. Veel, heel veel plastic komt in de oceanen terecht.

Maar ja, wat gaat Greenpeace dan doen met mijn donaties zodat er minder plastic in de leefomgeving komt van mens en dier? We kennen onderhand wel de beelden van zielige schildpadden verstrikt in plastic en riviermondingen gevuld met klotsend plastic afval.

Toch denk ik dat het dichterbij komt als we weten dat moedermelk microplastics bevat. En dat in onze lichamen tot aan onze botten plasticdeeltjes zijn opgeslagen. Dat er elk jaar meer plastic en minder gerecycled wordt. Dat plasticdeeltjes in de lucht zitten die we inademen. Wereldwijd.

Elke aandacht voor het plasticprobleem is goede aandacht. Op een goed moment komt er wel wetgeving die ongebreidelde productie aan banden legt. Dat zal alleen gebeuren als dappere activisten, wetenschappers en gewone burgers ons blijven herinneren aan het belang van minder plasticconsumptie.

De burger zal dit doorgaans niet vrijwillig doen. Plastic is een te makkelijk product.  Toch zal het moeten. Ik ben Juliette dankbaar. Zij heeft tegen een minimale vergoeding aangebeld bij honderden deuren. Omdat zij het een belangrijk probleem vindt. En dit haar bijdrage is aan de oplossing ervan. Alle beetjes helpen, vandaar dat ik dit keer ja zei.