Verlangen is een valkuil, aldus een 24-jarige student met wie ik in de trein in gesprek was.

Hoezo dan? Hij zei dat achter elk vervulde verlangen weer een nieuw verlangen opduikt. Zo kun je wel aan de gang blijven.

Ik grapte: maar je moet je geld toch ergens aan uitgeven? Het was even stil.

Door minder te verlangen, zei hij, hoef je ook minder tijd te besteden om geld te genereren voor het bevredigen van al die verlangens. Dat geeft mij een enorm gevoel van bevrijding.

Dit was een wonderlijk gesprek. Hij heeft mogelijk gelijk. Alleen is het een uitdaging weerstand te bieden aan de duizenden reclameboodschappen die er dagelijks op ons afkomen.

De student verklapte voor hij uitstapte nog wel zijn manier om minder last van al die invloed te hebben. Hoe minder je koopt, hoe minder je hoeft te onderhouden en in stand te houden. Dat geeft een verlichtend gevoel. Een soort preventief ontspullen.

Niets mis natuurlijk met mooie en fijne dingen die ons leven echt aangenamer maken. Een week later begreep ik pas wat hij daarmee bedoeld kon hebben. De meeste rust geven spullen die je in de winkel laat liggen. En dan met name de dingen die gekocht waren omdat het kon, niet omdat we er echt blij van werden.