Elk probleem, groot of klein, wordt kleiner als we bedenken dat over 100 jaar iedereen die nu leeft er dan niet meer is. Hoe zit dat?

Een Australische vriend zei eens tegen mij, toen ik me over iets sufs zat op te winden: “Who cares in 100 years from now?’ Nu zijn Australiërs doorgaans heel relaxt, dus dacht ik, dat het daar aan ligt.

Hij legde uit dat alles in perspectief valt als je snapt dat waar mensen zich 100 jaar geleden druk over maakten ons nu helemaal niet boeit. En dat als zij dat toen hadden ingezien, dat zij zich dan minder druk hadden gemaakt.

Een lekke band, een gemiste deadline, vergeten boodschappen of veel te hard gewerkt voor iets dat toch niet het gewenste resultaat heeft opgeleverd. Alles valt weg in het lange termijn perspectief en morgen is er weer een dag. Dank aan de relaxte Australier.